बाहुण्डाँगीका जनता कहिलेसम्म ‘हात्तीको आहारा’ बन्ने? : बजेट पचाउने ‘दुहुनो गाई’ कि जनताको सुरक्षा?

झापा, १४ असार (२०८२) – झापाको बाहुण्डाँगी फेरि एकपटक शोकाकुल छ। जंगली हात्तीको आक्रमणमा परेर एक निर्दोष नागरिकले ज्यान गुमाएका छन्। तर, यो कुनै प्राकृतिक दुर्घटना होइन, यो राज्यको ‘नियोजित बेवास्ता’ र ‘लापरबाहीको परिणाम’ हो।

दशकौँदेखि बाहुण्डाँगीवासी हात्तीको आतंक झेलिरहेका छन्। सीमापारिबाट हुलका हुल हात्ती नेपाल छिर्छन्, घर भत्काउँछन्, बालीनाली सखाप पार्छन् र अन्ततः मान्छेको ज्यान लिन्छन्। तर, सिंहदरबार र स्थानीय प्रशासनका लागि यो समस्या ‘बजेट सकाउने दुहुनो गाई’ भन्दा बढी केही हुन सकेन।

प्रश्न अब सिधा र कडा छ:

१. कहाँ गयो वर्षौँको बजेट?

प्रत्येक वर्ष विद्युतीय तारबार र नियन्त्रणको नाममा करोडौँ रुपैयाँ कहाँ खर्च हुन्छ? यदि बजेट खर्च भएको छ भने हात्ती किन अझै बस्तीमा निर्धक्क घुमिरहेका छन् ?

२. के हात्तीको आतंक ‘दुहुनो गाई’ हो?

समस्याको स्थायी समाधान भयो भने बजेटको ‘स्रोत’ सुक्छ भन्ने डरले त होइन, नियतवश नै यसलाई समाधान नगरेको?

३. सरकार जनताको रक्षाका लागि कि हात्तीको पहरेदारी गर्न?

नेपाल–भारत सीमामा हात्तीको सहज आवतजावत रोक्न दुई देशबीच किन उच्चस्तरीय कूटनीतिक पहल हुँदैन? स्थानीय सरकार केवल ‘शोक विज्ञप्ति’ जारी गर्ने र राहतको चेक बाँड्ने निकाय मात्रै हो?

स्थानीयको आक्रोश: “हामीलाई राहत होइन, सुरक्षित जीवन चाहिन्छ”

बाहुण्डाँगीका बासिन्दाहरूले अब स्पष्ट रूपमा भनेका छन्— “हामीलाई राहतको २-४ लाख रुपैयाँ दिएर हाम्रो मुख थुन्ने प्रयास नगर। हामीलाई रातभर जाग्राम बस्नु नपर्ने वातावरण देऊ। हाम्रो खेतबारी र ज्यानको रक्षा गर।”

अबको आन्दोलन केवल हात्ती धपाउनेमा सीमित हुने छैन, अबको आन्दोलन ‘अकर्मण्य प्रशासन’ र ‘बजेट लुटेरा’ हरूका विरुद्ध हुनेछ।

चेतावनी: यो घटनालाई पनि ‘सामान्य’ मानेर पन्छिने प्रयास गरिए, बाहुण्डाँगीका जनता सिंहदरबार घेर्न बाध्य हुनेछन्। अब जनताले स्पष्ट जवाफ खोजेका छन्— यो समस्याको स्थायी समाधान कहिले र कसले दिन्छ? यदि गर्न सक्दैनौ भने कुर्सीमा बस्ने नैतिकता त्याग!